M’n dagen bestaan uit werk, baby, huishouden en schrijfpogingen tussendoor. Het ritme is zoek, de chaos compleet — maar ergens tussen muziek, spuugdoekjes en hondenspeelgoed vind ik de inspiratie terug. Nu m’n schrijfritme nog.
Van zilver naar Zwitsal – zo voelde 2025. Een jaar vol emoties, vriendschap, feestjes en verandering. En terwijl het kerstlicht zachter brandt, proost ik alvast op een toekomst vol warmte, humor en nieuwe verhalen.
In deze column neem ik je mee in ons huis, waar kleindochter Lieselot haar intrede heeft gedaan. Ik geniet van haar zachte babywangen, maar ook van mijn oordopjes, want drie generaties onder één dak betekent liefde, lawaai, afwas én een huishouden dat nooit meer tegelijk stil is.
Momenteel woedt de strijd om de thermostaat hier in huis: slimme knoppen, koppige wifi en een man met iets te veel stookambitie. Terwijl ik probeer warm te blijven én energie te besparen, blijkt dat warmte in huis niet alleen uit de radiatoren komt.
Het voelt als gisteren dat we in het huwelijksbootje stapten, maar ineens zijn we 25 jaar verder. Wij zijn nog hetzelfde, alleen wat grijzer, met iets meer rimpels en hopelijk iets meer wijsheid.
Met mijn dochter (en haar rolstoel) een nachtje Center Parcs: van smalle deuren tot hagelslag-chaos, met humor en gezelligheid. Een geslaagd uitje!
Soms loop het leven anders dan verwacht en ben je ineens oma-in-opleiding. Met een dosis humor moet dat goed komen (al zijn tips voor goede oordoppen ook meer dan welkom!)
Een man in een autozaak is als een kind in een speelgoedwinkel: ze kiezen het liefst meteen iets nieuws uit om zo snel mogelijk mee te kunnen spelen.
Soms is zelf zo iets simpels als het opbergen van een belangrijk document minder makkelijk dan je denkt.
Langzaam groeit de puber naar volwassenheid. De stapjes uit 'Oei, ik groei!' zijn er niks bij.
Rekening houden met de aan- of afwezigheid van pubers tijdens het avondeten is al een sport op zich, zeker als er ook nog voedselallergieën meespelen.
Je vrienden kies je, collega's krijg je. Daar moet je het mee doen, of je het nu leuk vindt of niet.
We spreken dezelfde taal, maar soms begrijp ik niet wat mijn puber zegt.
60 jaar getrouwd, dat haalt niet iedereen meer! In maart beleefden een oom en tante deze mooie mijlpaal.
Deze column is speciaal geschreven voor de Facebookgroep 'Moeders van Pubers'.
Deze column is speciaal geschreven voor de Facebookgroep 'Moeders van Pubers'.
Soms is toegeven dat je iets niet durft moediger dan iets doen wat je niet durft.
Dit schrijfsel is speciaal voor m’n vriendinnen. Sommige zie ik vaak, anderen wat minder geregeld, maar we zijn er altijd voor elkaar als dat nodig is. Dames, weet dat ik blij met jullie ben!
Als in het eerste jaar blijkt dat dat de studie niet bij je (puber) past is het slim om voor 1 februari de knoop door te hakken qua stoppen of doorgaan.
Ik ben Kaat, 49 lentes jong, getrouwd, mama van twee dochters (23 en 19) en trotse eigenaar van een maffe hond. In dit blog schrijf ik over de leuke en minder leuke dingen die ik meemaak. Ik neem het leven met een flinke dosis humor, dat helpt vaak relativeren. Als het me lukt een glimlach op je gezicht te toveren bij het lezen van een van mijn blogs dan heb ik mijn doel bereikt. Tante Els doopte me Kaatje Mossel, vandaar mijn blognaam: Kaat schrijft!
