19 is ze inmiddels. Hoewel het al beter gaat dan een paar jaar geleden heeft ze nog steeds last van voorzetselverwarring. Of het komt omdat ze haar opleiding niet heeft afgemaakt? Dat zou het niet mogen zijn, want op het MBO was ze volgens eigen zeggen goed in Nederlands. Het is niet zo dat ze er altijd last van heeft, het blijft me een raadsel waarom sommige voorzetsels in de ene situatie wél goed gaan en in een andere situatie niet. Haar wasgoed gaat vrij vaak in de wasmand, de auto parkeert ze keurig op de oprit en op de bank zit ze het liefst naast haar vriendje. De voorzetsels gaan vaak mis bij de schoenenkast en de vaatwasser. Schoenen staan vaak voor de kast en de vaat op het aanrecht, terwijl ik alles er het liefst ín zie. Ook schone kleding vind ik vaak voor de kast, terwijl ik in daar ook een veel beter passend voorzetsel vind.

Ik twijfel over wat ik moet doen. Uiteraard train ik haar, want oefening baart kunst. Maar op de een of andere manier blijft het of het niet hangen. Soms gaat het even goed, daarna verslapt het weer en vind ik weer vaat op het aanrecht en schoenen in het midden van de bijkeuken. Ik blijf herhalen, herhalen en nog eens herhalen. Maar hoe meer herhalingen, hoe minder haar humeur. Dat is ook niet echt fijn want de puberhormonen zorgen er toch al regelmatig voor dat ze de (on)gezelligheid zelve is.

Vaak ruim ik de vaat zelf maar even in, of zet ik de schoenen in de kast. Dat vind ik niet zo erg en het scheelt een hoop ergernis. Als ze straks een eigen plekje heeft bepaalt ze zelf welke voorzetsels bij welke spullen horen, dus dan is de voorzetselverwarring verleden tijd. Stiekem hoop ik dat als ze ooit een puber in huis heeft, die puber ook aan serieuze voorzetselverwarring lijdt. Het liefst nog een graadje erger dan zij. Wensen (of wensten) jullie je puber ook wel eens zo iets toe?