Op een warme dag snuffelde Doodle tussen de bodembedekkers in de voortuin. Ineens schrok ze en vloog achteruit. Ze draaide haar koppie van links naar rechts terwijl ze naar een klein egeltje keek. Voorzichtig ging ze weer dichterbij om te snuffelen, maar ze mocht niet van mij. Je weet niet wat zo’n wild diertje bij zich draagt.

We zetten het egeltje in de achtertuin zodat het niet onder een auto liep. We gaven het wat hondenbrokken en water in de hoop dat het zou opknappen en zelf weg zou lopen. Manlief hield het egeltje de hele dag met een schuin oog in de gaten, maar meer dan wat heen en weer lopen deed het niet. Doodle keek treurig van achter het keukenraam toe: zij mocht niet naar buiten.

Het egeltje oogde ziekjes. Het liep wel wat, maar zocht geen beschut plekje op en zat de hele tijd wat versuft langs de rand van de border. Terwijl wij buiten bij het egeltje stonden, zag ik Doodle binnen op en neer springen. Ze wilde ook naar buiten! Heel even lieten we haar in de tuin. Ze rende en snuffelde wat, en groef even onder de varen in een poging om de andere kant van de wereld te bereiken. Toen ze het egeltje zag en wilde snuffelen, heb ik haar weer naar binnen gedaan.

Na een paar uur belden we de dierenambulance. Die kwam het egeltje halen. De man van de dierenambulance bevestigde ons vermoeden dat het een jong egeltje was. Volgens hem is het nooit een goed teken als een egel zich overdag laat zien. Hij deed het in een kistje en nam het mee. “Veel mensen weten dat niet, maar egels kunnen niet zweten. Ze hebben veel last van deze hoge temperaturen,” zei de man. “Het zou vast gestorven zijn als jullie niet gebeld hadden.”

Het egeltje ging naar het Natuurhulpcentrum in Obglabbeek. Dat verbaasde me niet: hier in Zuid-Limburg werken we op vele vlakken samen met België en Duitsland. Mooi dat ook bij de dierenambulance en de zorg voor gewonde dieren grensoverschrijdende samenwerking is. In het Natuurhelpcentrum vangen ze allerlei dieren op. Niet alleen egeltjes. Volgens de man van de dierenambulance hadden ze laatst zelfs een luipaard binnengekregen. Ik zag het al voor me: “Hallo spreek ik met het Natuurhulpcentrum? Kunnen jullie even komen, er zit een luipaard in m’n tuin!”

Manlief, Marjolein en Annemiek zeggen vaak dat Doodle niet zo’n slim hondje is. Ze is soms wat lomp en onhandig, maar dom vind ik haar zeker niet. Nadat het egeltje weg was heb ik in de gezinsapp verteld dat Doodle een leven had gered. Als zij haar neus niet in de bodembedekkers had geduwd, hadden wij het beestje nooit gezien en was het waarschijnlijk overleden. Hoezo is Doodle dom? Ze is een held! Was het maar bijna Koningsdag, dan had ik haar aangemeld voor een lintje. Een dierenlintje wel te verstaan. Geen oranje speld op de borst, maar een lekker bot, waarmee de hond geridderd wordt in de Horde van Honranje Nassau. Samen met de man van de dierenambulance, die voor zijn werk ook een lintje verdient. Chapeau!