Het leek nog niet zo lang geleden dat ik in m’n trouwjurk door restaurant De Geulhof liep, maar plots zijn we 25 jaar verder. Niet te geloven hoe snel je van bruid naar bijna-oma gaat. Om ons zilveren jubileum te vieren, zijn we in het voorjaar al op cruise geweest. Een groot feest met bubbels en champagne is niet zo ons ding. Wij houden het liever kleinschalig en Bourgondisch gezellig: goed eten, wat lekkers te drinken en tijd voor elkaar. Hoge hakken uit, gympies aan en gaan met die banaan.

Terug naar De Geulhof

De zaterdag voor ons jubileum gingen we met de meiden en hun mannen uit eten bij De Geulhof in Mechelen. Service en sfeer zijn nog even goed als toen we daar 25 jaar geleden ons huwelijksfeest vierden. Hoewel m’n trouwjurk (weer) past, heb ik ‘m toch maar op zolder laten hangen. Een andere outfit leek me beter voor deze gelegenheid. Marjolein en Jens bleven slapen, dus tijd genoeg om bij te kletsen. We hebben tot midden in de nacht oude video’s gekeken. Eerst de video van het 60-jarig huwelijk van Hay en May, de opa en oma van manlief. Na het zien van die beelden begreep Marjolein pas echt waarom wij mijn schoonmoeder altijd gekscherend ‘Hyacint Bucket’ (uiteraard uitgesproken als Bouquet) noemen. Het zien van de mode uit die tijd was al een feestje op zich: je vraagt je af hoe iemand ooit dacht dat zo’n kapsel een goed idee was. Ook onze trouwvideo was leuk om terug te kijken. Kleding en kapsels bleken in 2000 net zo bijzonder en hopeloos ouderwets als in 1989.

Nachtgedachten

Midden in de nacht vindt mijn brein het een goed idee om zich te verdiepen in de eindigheid van het leven. Rond drie uur ’s-nachts drommen donkere wolken samen in mijn hoofd. Op klaarlichte dag ben ik blij en dankbaar dat we dit samen mogen beleven, in de nacht realiseer ik me dat we de langste tijd samen waarschijnlijk achter ons hebben liggen. Overdag geniet ik van het samenzijn, in het holst van de nacht spookt de angst om alleen achter te blijven. Als het licht is rommel ik heerlijk rond in ons huis en de tuin, in het donker vraag ik me af hoe ik de boel ooit helemaal alleen bij moet houden. Gedachten zijn hersenspinsels, die hoef je niet per se te geloven en je hoeft er al helemaal niet altijd naar te luisteren. Je kunt ze ook weg laten vliegen in de wind, net zoals een scheet. Het voordeel van gedachten is wel dat ze minder stinken dan scheten. Al ruik ik op dat tijdstip liever een scheet.

Kringloop van het leven

Overdag heb ik gelukkig geen last van die donkere wolken, al besef ik echt wel dat er meer tijd achter me ligt dan dat ik nog voor me heb. De kringloop van het leven zit nu eenmaal zo in elkaar. Hoe ouder je wordt, hoe duidelijker de kostbaarheid van het leven zich tentoonstelt. De mensen met wie ik op de middelbare school zat zijn nu allemaal rond de vijftig. Ze zijn er niet allemaal meer, terwijl vijftig echt zo oud nog niet is. Des te meer reden om te genieten van elke dag. Voorlopig geniet ik vooral nog even van de rust, want als Annemiek eenmaal bevallen is zal ons huis weer gevuld zijn met babygeluidjes en de geur van Zwitsal, vermengd met het aroma van poepluiers.

Grootouders

Als de baby er is zijn we officieel opa en oma. In mijn tienerjaren vond ik opa’s en oma’s vooral lieve oude mensen met grijs haar en ouderwetse kleren, met ideeën uit de oertijd en weinig verstand van zaken over de dag van vandaag. Zo voel ik me niet (al is de technologie me soms een raadsel). En zo zijn we na 25 jaar huwelijk klaar voor een nieuw hoofdstuk: ‘Opa en oma zonder gebruiksaanwijzing.’ Misschien is dat wel de kunst van het ouder worden: blijven lachen, blijven liefhebben en af en toe gewoon even ruiken aan een flesje Zwitsal.